Het is 1981. Je bent zestien, pijnlijk verlegen en je slijt je dagen op de Christelijk Scholengemeenschap Zwolle. Het enige lichtpunt op school is Frans – niet vanwege de taal, maar vanwege juffrouw Constance. Uitgerekend in háár les komt conrector Zunnebeld je halen, bijnaam: Zweetkaas. In zijn stinkende kamer kleineert hij je zo erg dat je maar één ding wilt: wraak.
Geïnspireerd door ware gebeurtenissen is AAN VERKLIKKERS HEEFT NIEMAND WAT een tijdloos verhaal over pubers die dromen. verliefd worden, en in opstand komen tegen het regime op school. De rolverdeling — alleenheerser, hielenlikker, rebel, verrader, held — maakt het verhaal herkenbaar en actueel voor scholieren en volwassenen.
AAN VERKLIKKERS HEEFT NIEMAND WAT is het debuut van Henk Jan van Harten, geboren en getogen in Zwolle. Na de middelbare school studeerde hij communicatiewetenschap met een specialisatie in scenarioschrijven. Hij publiceerde korte verhalen en columns in COSMOPOLITAN en schreef mee aan tv-comedy's.
Gegevens
Young Adult Novelle
Doelgroep: 15-18 jaar
Publicatie: 10 september 2026
ISBN/EAN: 978-94-6533-754-8
NUR: 285
Themacode: YFS
Bladzijden: 120
Uitvoering: Softcover
Prijs: Euro 15,95
Ebook: Euro 9,95
Bestellen
AAN VERKLIKKERS HEEFT NIEMAND WAT is ook verkrijgbaar in de boekhandel!
Fragment
Niemand had juffrouw Constance verteld, of durven vertellen, dat ze die ochtend was vergeten haar kleren aan te doen. Zelfs de appelgroene bril die ze meestal niet op haar neus droeg, maar als een accessoire in het kastanjebruine haar stak, ontbrak. Het kon niet anders of de altijd zo gracieus geklede juffrouw met een voorliefde voor merken als Chanel en Valentino was er die dag met haar hoofd niet bij. Misschien had ze wel problemen waar ik geen weet van had: een zieke moeder, een affaire met een getrouwde man, een weggelopen kat. Deze besognes namen haar zo in beslag dat ze de kluts was kwijtgeraakt. Ze at haar eitje voordat het was gepeld; ze verliet haar huis voordat ze was aangekleed.
Ik zat in vier atheneum en juffrouw Constance was de ster in al mijn films. Het was een ‘oh-la-la’ serie, netjes geordend in het archief in mijn hoofd. Voor het slapengaan sloot ik mijn ogen en waande mij in het rode pluche van een bioscoopstoel, met de juffrouw op het witte doek.
Nu was het midden op de dag en deze film leek van de rol te lopen; fantasie en werkelijkheid wisselden elkaar af.
Juffrouw Constance schreef met een krijtje de antwoorden op het bord van de meerkeuzetoets die pas voor morgen op het rooster stond. Was ze werkelijk zo in de war? Iedereen in de klas schreef driftig mee. Ik op mijn hand, met een pen die ik onder mijn tafel had gevonden. Rond antwoord zeven hield het afgekloven ding ermee op. Ik boog naar mijn buurman, Freddie, maar veerde terug toen hij een slaande beweging in mijn richting maakte. Het meisje aan de andere zijde, Ella, keek me aan zoals alleen meisjes dat kunnen: haar lege blik maakte duidelijk dat ik in haar wereld niet bestond. Geen nood. Ik mocht de antwoorden na de les wel van Roy overschrijven.
Nu de camera scherp, en draaien.
Het kastanjebruine haar droeg ze in een staartje dat leek te kwispelen en haar frêle schouders deinden mee op de cadans van haar hand. Sierlijke letters. Niet het handschrift van een juffrouw met problemen. Haar rug glansde in het zonlicht en ik telde de minuscule moedervlekjes. Douze points! Twaalf modieuze spikkels met een terloopse beweging uitgestrooid: tussen de schouderbladen en langs de wervelkolom naar beneden. In vertraagde beelden nestelde de laatste moederspikkel zich in haar huid, net boven de billen. Die waren rond, met aan weerszijden een kuiltje. Juffrouw Constance had lachende billen.
‘Wat zijn jullie stil.’ Haar stem klonk omfloerst, een tikje hees. Dat was waarom ik Frans als keuzevak op de lijst had gezet.
Niemand zei iets.
Ze zuchtte zoals alleen zij dat kon. Het kwam van diep, en het klonk verveeld.
‘Soit.’
Dat zei ze wel vaker. Het paste goed bij haar. Een zucht, gevolgd door ‘soit’. Als je daar een lekker ritme onder zette, had je een zomerhit.
Boem, boem, boem.
Voor het raampje in de deur verscheen het hoofd van conrector Kazimir. Bijnaam: Zweetkaas.
Reacties
Een reactie posten